جایگزین مدرن ifconfig و route
در گذشته دستورهای ifconfig و route برای مدیریت شبکه استفاده می‌شدند، اما این
دو در توزیع‌های مدرن منسوخ شده و ابزار ip از بسته iproute2 جایگزین آن‌ها شده است. دستور
ip ساختاری یکنواخت دارد: ip OBJECT COMMAND، مثلاً ip address show.
› نمایش آدرس‌های IP همه اینترفیس‌ها
ip address show
ip a
› نمایش فقط یک اینترفیس خاص
ip a show eth0
› اضافه کردن یک آدرس IP به‌صورت موقت (تا ری‌بوت بعدی)
sudo ip addr add 192.168.1.50/24 dev eth0
› فعال یا غیرفعال کردن یک اینترفیس
sudo ip link set eth0 up
sudo ip link set eth0 down
› نمایش جدول مسیریابی
ip route show
› اضافه کردن یک مسیر پیش‌فرض
sudo ip route add default via 192.168.1.1
نکته مهم این است که تغییرات اعمال‌شده با ip معمولاً موقتی‌اند و با ری‌بوت از بین می‌روند؛ برای
تنظیمات دائمی باید فایل پیکربندی شبکه توزیع مربوطه (مثل Netplan در Ubuntu یا NetworkManager) را ویرایش کرد.
همچنین ip neigh جدول ARP را نشان می‌دهد که برای عیب‌یابی مشکلات شبکه محلی کاربردی است. تسلط بر
ip پیش‌نیاز فهم دستورهای پیچیده‌تر فایروال است، چون هر دو روی همان مفهوم اینترفیس و مسیر بنا
شده‌اند.
یکی از کاربردهای رایج ip در عیب‌یابی، بررسی این است که آیا مشکل اتصال از سمت آدرس‌دهی است
یا از سمت مسیریابی. اگر با ip a ببینید اینترفیسی اصلاً آدرس IP ندارد، مشکل معمولاً به سرویس
DHCP یا پیکربندی استاتیک آن برمی‌گردد؛ اما اگر آدرس درست است ولی سرور نمی‌تواند به بیرون از شبکه محلی
دسترسی پیدا کند، باید سراغ ip route show رفت و بررسی کرد آیا اصلاً یک مسیر default
تعریف شده یا نه. این تفکیک ساده بین «مشکل آدرس» و «مشکل مسیر»، اولین قدم در هر عیب‌یابی شبکه است و از حدس
زدن‌های بی‌هدف جلوگیری می‌کند.